Strefa dla klienta :Twoja E-Budowa

Ocieplenie ścian zewnętrznych

09 Lip 2014, Opublikowane przez nixel w kategorii Aktualności

-Jak przygotować podłoże
Pierwszy, bardzo ważny krok, to właściwa ocena oraz przygotowanie podłoża. Ocieplenia w systemie ETICS (dawniej BSO) mogą być stosowane na ścianach wykonanych z betonowych elementów prefabrykowanych, z betonu monolitycznego, na ścianach murowanych z cegły, gazobetonu, pustaków betonowych i ceramicznych. Konstrukcja ścian może być jedno- lub wielowarstwowa, a ich powierzchnia pokryta tynkiem lub surowa, nieotynkowana. Najlepiej, aby z ocieplaniem nowych ścian wystartować nie wcześniej niż po upływie miesiąca od ich wymurowania, po zakończeniu wewnętrznych prac mokrych, takich jak tynkowanie czy wylewanie posadzek.
Podłoże, które stanowi podstawę mocowania systemu, musi być przede wszystkim nośne, zwarte, suche i wolne od substancji zmniejszających przyczepność (takich jak tłuszcze, bitumy, pyły). Jeśli tynki są odspojone od podłoża, trzeba je odkuć. Ich przyczepność sprawdza się poprzez ostukiwanie. O odspojeniu świadczy charakterystyczny, głuchy dźwięk wydobywający się spod młotka. Dla takich tynków nie ma już ratunku, trzeba je po prostu skuć. Reparacji nie wymagają natomiast powierzchniowe rysy i pęknięcia, pod warunkiem, że powstały one na tynkach, które dobrze trzymają się ściany. Niezwykle ważn jest, aby ściana była sucha. Miejsca zawilgocone, np. w wyniku uszkodzenia obróbki blacharskiej, mogą być siedliskiem dla mchów i glonów. Po usunięciu przyczyny zawilgocenia, miejsca te należy oczyścić na sucho szczotkami drucianymi, a następnie nasycić roztworem preparatu grzybobójczego.
Druciane szczotki przydadzą się także do usuwania zabrudzeń, resztek substancji zmniejszających przyczepność i powłok o niskiej przyczepności do podłoża. Zabrudzenia można również usunąć za pomocą skrobania lub myjki ciśnieniowej. Po oczyszczeniu podłoża, należy pozostawić je do całkowitego wyschnięcia.

-Na etapie prac związanych z podłożem wykonawca powinien także rozważyć odkucie wyprawy na zewnętrznych ościeżach okien i drzwi, tak aby można było umieścić tam materiał izolacyjny o możliwie największej grubości. Miejsca, w których odkuty został tynk albo istnieją inne ubytki i nierówności podłoża przekraczające 10 mm, wypełnia się zaprawą naprawczą, tynkarską lub szpachlówką, z zachowaniem wymaganych okresów karencji (są one określane w kartach technicznych konkretnych produktów). Na ościeżach, na których odkuto tynki, materiał izolacyjny będzie mocowany bezpośrednio do muru.
Kolejny etap to demontaż istniejących obróbek blacharskich i innych elementów na elewacji utrudniających prace ociepleniowe. W miejsce rur spustowych instaluje się tymczasowe rzygacze.
Nawet takie podłoża, które nie wymagały naprawy, potrzebują dokładnego oczyszczenia: usunięcia kurzu i umycia ścian wodą pod ciśnieniem. Szczególnie starannie należy oczyścić nieotynkowane ceglane mury. Umyte podłoża muszą całkowicie wyschnąć, aby można było przejść do kolejnego etapu prac.
Podłoża bardzo nasiąkliwe, np. nieotynkowane mury z bloczków gazobetonowych czy silikatowych, należy zagruntować. Zaprawa mocująca płyty izolacyjne nie będzie wtedy zbyt szybko przesychać i osiągnie pełną wytrzymałość. Wymagana nośność podłoża wynosi min. 0,08 MPa. W przypadku wątpliwości dotyczących zachowania tego parametru, zaleca się przeprowadzenie testu przyczepności kostek styropianu do podłoża. W tym celu należy przykleić kilka kostek styropianowych, o wymiarach 10×10 cm, w różnych miejscach elewacji i przeprowadzić próbę ich oderwania po minimum 3 dobach. Rozerwanie w warstwie styropianu oznacza wystarczającą nośność podłoża.
Rozpoczęcie prac ociepleniowych
Dolną krawędź ocieplenia wyznacza się zazwyczaj za pomocą listew cokołowych (startowych). Muszą być one zamocowane kołkami rozporowymi, po 3 łączniki na 1 metr bieżący (fot. 1). Nierówności ścian wyrównuje się za pomocą podkładek dystansowych z tworzywa sztucznego. Zaleca się, aby listwy łączyć specjalnymi klipsami montażowymi, co usprawnia wypoziomowanie profilu (fot. 2). Między listwami powinien być pozostawiony 2–3 mm dystans.
Przygotowanie zaprawy klejącej jest dość proste. Zawartość opakowania wsypuje się do odmierzonej ilości czystej, chłodnej wody i miesza za pomocą wolnoobrotowego mieszadła, aż do uzyskania jednorodnej masy bez grudek.
Przyklejanie izolacji
Najpopularniejszą metodą nakładania kleju na płyty izolacji jest metoda obwodowo-punktowa. Polega ona na tym, że zaprawę nanosi się po obwodzie płyty pasmem szerokości 3–5 cm i dodatkowo, wewnątrz powstałej ramki, aplikuje się od 3 do 6 placków zaprawy (fot. 3). Ilość nałożonego kleju powinna gwarantować minimum 40% efektywnej powierzchni przyklejenia płyty do podłoża. Płyty termoizolacyjne mocuje się ściśle jedna przy drugiej, od profilu cokołowego, aż po gzyms czy okap dachu, z zachowaniem przewiązania styków pionowych (czyli na tzw. mijankę). Wyjątkowe miejsca, w których płyty należy instalować tak, aby nie stykały się ze sobą, to naroża okien czy innych otworów w elewacji.

Po nałożeniu zaprawy płytę należy bezzwłocznie przyłożyć do ściany i docisnąć uderzeniem długiej pacy, tak aby znalazła się w jednej płaszczyźnie z sąsiednimi płytami (fot. 4). Jeśli zaprawa zostanie wyciśnięta poza obrys płyty, trzeba ją zebrać. Świeżo przyklejonych płyt nie wolno poruszać, gdyż spowoduje to zmniejszenie ich przyczepności. Jeśli płyta nie została dobrze przyklejona, należy ją oderwać, zebrać zaprawę klejącą, nałożyć nową zaprawę i ponownie przykleić do podłoża.
Klejenie wełny mineralnej wymaga wstępnego szpachlowania powierzchni płyty. Nie dotyczy to wełny powlekanej fabrycznie. Cienką warstwę gotowej zaprawy należy wetrzeć w powierzchnię płyty w miejscach, w których nakładana będzie właściwa warstwa zaprawy (fot. 6, 7).
Szczeliny między płytami należy wypełnić klinami z tej samej izolacji (wełny lub styropianu) lub, w systemie ze styropianem, uzupełnić przy użyciu niskorozprężnej piany poliuretanowej zalecanej przez producenta systemu. Jej nadmiar, po całkowitym stwardnieniu, ścinamy nożem.
Po upływie 3 dni od przyklejenia płyt styropianowych, powierzchnię powinno się wyrównać, przecierając ją pacą obłożoną grubym papierem ściernym. Jeśli na naszym placu budowy stosowane są łączniki mechaniczne z zaślepkami z materiału termoizolacyjnego, szlifowanie może odbywać się dopiero po ich zamocowaniu. W razie konieczności, przed przystąpieniem do klejenia, powierzchnię płyt należy odpylić.
Układając płyty, należy pamiętać o zachowaniu ich przewiązania. Przycinanie płyt wystających poza naroża ścian możliwe jest dopiero po związaniu kleju. Na krawędziach ościeży należy zachować przesunięcie styków płyt względem tych krawędzi na szerokość minimum 10 cm.

źródło:http://www.ekspertbudowlany.pl/artykul/id2112,elementarz-ocieplania-scian-zewnetrznych

Zostaw komentarz

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.